Παγκόσμια Ημέρα για το AIDS: κανείς να μην χάνει τα ανθρώπινα δικαιώματά του.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

1η Δεκεμβρίου 2017: Παγκόσμια ημέρα για το AIDS

Τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει σημαντικές θετικές εξελίξεις στην παγκόσμια προσπάθεια μείωσης του επιπολασμού του ιού του HIV σε πολλές χώρες του πλανήτη. Οι εξελίξεις αυτές, έρχονται από τον χώρο της επιστήμης, των θεσμών και της Κοινωνίας των Πολιτών και έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία ενός θετικού κλίματος στον κοινό αγώνα.

Ωστόσο, όπως επισημαίνουν τα γραφεία του UNAIDS και του UNODC, στη μάχη για την κάλυψη του στόχου 3.3 των «Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης» (SDGs), «Να δοθεί τέλος, έως το 2030, σε επιδημίες όπως το AIDS, η φυματίωση, η ελονοσία και άλλες σε παραμελημένες ασθένειες, καθώς και να καταπολεμηθεί η ηπατίτιδα, ασθένειες που μεταδίδονται μέσω του νερού καθώς και άλλες μεταδιδόμενες ασθένειες», ευάλωτες ομάδες πληθυσμού μένουν πίσω, στερούμενοι το βασικό τους ανθρώπινο δικαίωμα, αυτό της πρόσβασης σε πρόληψη, διάγνωση και θεραπεία. Μία από αυτές τις ομάδες, είναι και οι χρήστες ενδοφλέβιων ψυχοδραστικών ουσιών. Τα παγκόσμια δεδομένα αναφέρουν πως, μεταξύ των ατόμων που κάνουν ενέσιμη χρήση ουσιών, πρόσβαση σε αντιρετροϊκή θεραπεία έχει μόνο ένα ποσοστό μικρότερο του 4% αυτών που ζουν με τον ιό HIV. 
Οι υπηρεσίες Μείωσης της Βλάβης, οι οποίες – μεταξύ άλλων – παρέχουν πρόσβαση σε αποστειρωμένο υλικό ενέσιμης χρήσης μέσα από τα προγράμματα ανταλλαγής/παροχής βελονών και συρίγγων είναι απαραίτητα για τη μείωση της μετάδοσης του επιπολασμού του HIV. Σε χώρες στις οποίες η Μείωση της Βλάβης λειτουργεί εδώ και χρόνια, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελβετία και η Ολλανδία, έχει αντιμετωπισθεί αποτελεσματική η επιδημία HIV ανάμεσα στους χρήστες ουσιών. Αντίθετα, χώρες που αρνούνται πεισματικά να υιοθετήσουν τέτοιες παρεμβάσεις – όπως η Ρωσία – αντιμετωπίζουν αυξημένο επιπολασμό του ιού HIV ανάμεσα στους ανθρώπους που κάνουν ενέσιμη χρήση ναρκωτικών.

Η επίτευξη του υποστόχου 3.3 και ο τερματισμός της παγκόσμιας επιδημίας του AIDS μέχρι το 2030 θα είναι αδύνατη αν δεν υπάρξει ουσιαστική μεταρρύθμιση της τρέχουσας πολιτικής για τα ναρκωτικά, διασφαλίζοντας πως όλοι οι άνθρωποι που κάνουν χρήση ουσιών έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, μείωσης της βλάβης και θεραπείας, όπως – μεταξύ άλλων – διανομή υψηλότερου αριθμού συριγγών (άνω των 200/έτος/χρήστη με βάση τον Π.Ο.Υ.), άμεση πρόσβαση σε θεραπευτικά προγράμματα υποκατάστασης και απεξάρτησης (και εντός των φυλακών), χώρους εποπτευόμενης χρήσης, πρόσβαση σε ανώνυμες και εμπιστευτικές διαγνωστικές εξετάσεις, συμβουλευτική, διανομή προφυλακτικών.